Barcelona, miss you

Barcelona, een hamburger voor 1 euro

Barcelona is een stad vol leven, herrie, muziek, evenementen. Oud en nieuw moeiteloos samengevoegd. Herinneringen gekoesterd. Het zijn soms de kleine dingen die helpen de herinnering levend te houden, een boodschap die de kerk niet heeft vergeten. Op dit moment viert Barcelona Santa Eulalia. In de kathedraal, in een stenen sarcofaag, in de crypte onder het hoofdaltaar, daar liggen een paar botjes van de jongste martelares ooit, van Santa Eulalia. Ze was pas twaalf jaar en werd in 304 gedood door de Romeinen omdat ze weigerde te knielen voor een beeld van een Romeinse god. Toen kon je als dwarse puber nog eeuwige roem vergaren. Door de straten lopen optochten met zgn. Gigantes, poppen van ± drie meter hoog als verpersoonlijking van hoogwaardigheidsbekleders, ooit, uit diverse plaatsen uit de omgeving. Onder de rok zit een stevig houten draagstel, in de rok een kijkvenster. Als begeleiding muziekgroepen, slagwerk, veel slagwerk door meestal jongeren en vaak ook kinderen, en de authentieke Catalaanse fluiten. Het dendert door de smalle straatjes. Bij het begin van de feesten gaat de tocht naar de kerk, de Santa Maria del Mar. Voorop de adelaar, l’Aliga, daarachter de Gigantes. Ze zijn te groot voor de kerkdeuren en moeten horizontaal naar binnen. Zo hoort het ook, buigen voor je de kerk in gaat. Op het altaar wordt de adelaar aangeboden. Allemaal heel serieus, authentieke muziek met authentieke instrumenten door musici in lange fluwelen kleding. Erg mooi al zullen wij de symboliek van al wat gebeurt niet meekrijgen. Er is een verband met de Catalaanse nationalistische gevoelens die sterk leven en beleefd worden maar die wij niet tot in de finesses kennen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hajo en zijn rugzak, altijd goed voor hilarische momenten. Zijn camera, objectieven en andere parafernalia zitten erin. Die heb je nodig onderweg, maar bij tentoonstellingen ziet ‘men’ dat anders. Geen rugzak daar binnen. Discussies alom. Soms loop ik door, soms schiet ik te hulp in de hoop dat diplomatie meer helpt dan boosheid. En soms lukt het. Bij het CCCB, het Centro de Cultura Contemporania de Barcelona wisselde het toeziend personeel vier keer. Vier keer dezelfde discussie, vier keer oogluikende toestemming bij een tentoonstelling waar we geen camera bij nodig hadden: de tentoonstelling Desaparecidos van Gervasio Sánchez. Een documentair fotografie project waar aan gewerkt is van 1998 tot 2010. Sánchez heeft gezocht naar politieke verdwijningen in Chili, Argentinië, Peru, Colombia, El Salvador, Guatemala, Iraq, Cambodja, Bosnië-Herzegowina en Spanje. Ook hier is de aanleiding de herinnering aan de verdwijningen tijdens de Spaanse Burgeroorlog en het bewind van Franco die nu heeft geleid tot samenwerking van drie vooraanstaande instituten. Opmerkelijk is dat overal ter wereld een zelfde patroon wordt gevolgd. Mensen verdwijnen tijdens oorlogsconflicten en situaties van repressie. De tentoonstelling laat zien wat de zoektocht naar menselijke resten oplevert: opgravingen van massagraven, opslagplaatsen met dozen of zakken waarin menselijke resten zijn opgeborgen, soms niet groter dan een schoenendoos, afscheid ceremonies waar familieleden soms dertig jaar na het verdwijnen een officieel document krijgen nadat het kistje met resten ergens op een begraafplaats wordt begraven. Foto’s van mensen met kistjes, foto’s van planken met dozen en zakken, foto’s van mensen met de foto van hun vermiste. En foto’s van al die kleine dingetjes die mensen bewaren om de herinnering levend te houden, het kostbaarste bezit.

Na de tentoonstelling willen we de zon in. Door de straten van Barrio Gotico richting Mare Magnum. De zon schijnt nog. De straat wordt ontdaan van sigarettenpeuken door een man in helgroen vest met peukenbak, een peuk in de mondhoek, zwaar hoestend. In de etalages van veel winkels een beeld van Boeddha tussen tassen en schoenen. Zou het helpen de crisis te bezweren? Op het Mara Magnum, met zicht op de haven zitten drie jongens op de stenen rand. Pret voor tien. Hangen, lachen, stoeien, centen tellen en samen één hamburger halen en delen. Of wij een euro voor ze hebben voor nog een hamburger?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Disappeared

“Travelling is an activity intrinsic to human beings who, from the beginning of history, have gone in search of new horizons to discover, finding a place to live, to work, to trade…” ( tekst bij tentoonstelling Museo Maritim, Bracelona)

Barcelona, we komen er steeds weer terug. Het is vertrouwd en toch altijd weer nieuw. We verlangen er naar, voelen ons thuis en toch is alles steeds weer nieuw en uitdagend. Terug naar Barcelona voor de zoveelste keer.

De aankomst is al anders dan we ons herinneren. We missen de ‘geur’, eigenlijk de stank, van Akzo die je tegemoet kwam in de hallen van het vliegveld. Zou er dan toch langzamerhand ook hier iets worden gedaan aan de luchtkwaliteit?Niets is zo leuk als ‘s morgens voor het ontbijt vers brood halen. Direct voor de deur komt de stad je tegemoet, de geur van de binnenstad, mensen, auto’s van leveranciers die zich tussen de voetgangers door wurmen, fietsers op witte fietsen. Niets is zo lekker als de zapata van de bakkerij hier vlakbij. Naast de bakker een winkel met chocola en koffie, daarnaast een die rattengif en muizenvallen verkoopt. Bijna om de hoek is de Rambla, ons appartement ligt centraal. De Rambla behoeft geen omschrijving. Bij Starbucks is het druk, studenten van alle nationaliteiten met laptops, buitenlanders. We drinken er een keer koffie en zitten naast drie studenten van Oost-Europese afkomst, er komen twee Nederlanders binnen, onhandig schutterend, kennelijk nooit eerder bij Starbucks geweest. Niemand kijkt op. Voor de deur staat het zoveelste Living Statue. Ze zijn creatief, er staan weer heel andere dan voorheen. Ze zijn ook interactief, het is de bedoeling dat de bezoeker iets doet of erbij komt staan. Maar er moet wel betaald worden, niet voor niets, zelfs geen fotootje. Ze werken er hard voor en hebben veel geïnvesteerd in de outfit.

De Placa Reial is gerestyled, eigenlijk vooral opgeschoond. Van de terrassen die rond het plein stonden is niet meer dan de helft over. Er staan nog een paar hufterproof stoelen en bankjes die bezet zijn door toeristen en onduidelijke types. Met veel kabaal rijdt dan de Policia Urbana met twee man ieder op een lichte motor het plein op tot voor de ‘types’. Ze staan nadrukkelijk, kijken omstandig, maar kunnen niet meer vinden dan het blikje bier dat één van hen onder de stoel heeft gezet. Dat moet weg. Ze zijn aanwezig, laat dat duidelijk zijn. Midden op het plein pakt een keurig geklede oude man zijn handel in een karretje. Hoe oud zal hij zijn? Ondanks het socialistische bewind is er veel armoe, zeker in een grote stad als Barcelona. Je moet er toch niet aan denken dat je op je 85e nog met handel de straat op moet om in leven te blijven?